Zależność tkankowa i leczenie organizmu

Zależność tkankowa

Od jej znaczenia dla funkcjonowania poszczególnych osób – jest jedynie efektem długotrwałego używania środków odurzających, a usunięcie objawów „głodu” nie jest równoznaczne z likwidacją powodów konsumowania narkotyków. Jedno z popularnych założeń dotyczących etiologii narkomanii głosi, że przyczyn uzależnień lekowych należy poszukiwać w różnorodnych deformacjach osobowości. Od ponad pięćdziesięciu lat np. w rozmaitych podręcznikach z zakresu psychiatrii najczęściej spotykaną interpretacją jest powoływanie się na istnienie zależności między Skłonnością do używania narkotyków a cechami psychopatycznymi. Dla części zwolenników tego poglądu decydującą rolę odgrywają tu nieodwracalne uszkodzenia mózgu czy nieprawidłowy układ chromosomów. W takim rozumieniu narkomania przedstawia się jako naturalna konsekwencja zmian organicznych czy też efekt dziedziczenia skłonności do zachowań dewiacyjnych. Terapia takich przypadków nie różni się więc w zasadzie.

Leczenie organizmu

Od leczenia organicznie uwarunkowanych chorób psychicznych. Sprowadza się ona w decydującym stopniu do blokowania objawów choroby za pomocą różnorodnych środków psychotropowych, bądź też do stosowania kuracji wstrząsami elektrycznymi czy insulinowymi, mającymi w bliżej nieznany sposób usunąć istniejące zaburzenia. Wbrew pozorom, zarówno same poglądy, jak i metody leczenia nie są jedynie historią, o czym świadczą m.in. wspomnienia narkomanów leczonych w „normalnych” szpitalach psychiatrycznych”. Inny, zdecydowanie bardziej powszechny, model interpretacji zachowań narkomana-psychopaty odwołuje się do wpływu czynników społecznych. Największe znaczenie przywiązuje sią tu do doświadczeń wyniesionych z domu rodzinnego. Z obserwacji praktyków wynika, że narkomani pochodzą zazwyczaj z rodzin rozbitych albo też z rodzin charakteryzujących się nadopiekuńczym lub odrzucającym modelem wychowania. Zarówno nadmiar opieki (usuwanie wszelkich trudności.